του Λευθέρη Πλακίδα
Powered by Eurolamp
Μίλησα με ένα ζευγάρι Εσθονών που τους συνάντησα μέσα στο μετρό και μου είπαν κάτι που συνδέεται με αυτό που συμβαίνει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Επιλέξαμε να έρθουμε να δούμε αγώνες μέσα στην πόλη γιατί δε θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία να δούμε το Παρίσι και τα μνημεία του με αυτό το σκηνικό. Είναι κάτι ονειρεμένο και νιώθουμε ότι έχουμε γίνει και εμείς κομμάτι αυτής της μεγάλης γιορτής».
Γιατί και οι θεατές είναι σημαντικό μέρος του θεάματος. Αυτό που έλειπε από το Τόκιο. Για αυτό και δε θυμάται κανείς τους 32ους Ολυμπιακούς. Γιατί δεν είχαν κόσμο, δεν είχε ατμόσφαιρα, δεν είχε μάρτυρες σε όλο αυτό που συνέβη. Ήταν ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, χωρίς την ψυχή των αγώνων.
Είναι τόσο ισχυρή η εικόνα από τους αγώνες σε κάθε αναγνωρίσιμο σημείο του Παρισιού που βλέπεις να παίζουν beach volley ή να κάνουν σκέιτ ή ποδήλατο. Ειδικά με το ποδήλατο που τους ανήκει ως άθλημα, πέτυχαν κάτι που φαινόταν αδύνατο. Να κλείσουν για 10 ώρες το Παρίσι με πάνω από 100 χιλιόμετρα συνολικά ως περίμετρο και να αναδείξουν όλη την πόλη. Βγάζοντας στους δρόμους πάνω από 1.5 εκατομμύρια θεατές. Πραγματικό ρεκόρ για τους Γάλλους σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Η μεγάλη γιορτή είναι λίγο πριν την ολοκλήρωσή της και ανοίγουν ήδη σαμπάνιες. Ο αφρώδης οίνος ταιριάζει με όλο αυτό που έχει αναδυθεί. Τη χαρά και το μεγαλείο του αθλητισμού. Την εικόνα ενός πολιτισμού που επιβεβαιώνει ότι όλα μπορούν να γίνουν διαφορετικά με την προσέγγιση που τους δίνεις. Και οι Γάλλοι έβαλαν την ιστορία και την αισθητική τους και έκαναν τους αγώνες μοναδικούς.
