συνέντευξη στον Λευθέρη Πλακίδα
Ο Γιάννης Μαυρουδής είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που έκανε κάτι ασυνήθιστο. Για μία ακόμη φορά χρησιμοποίησε τον αθλητισμό που στη ζωή του έχει παίξει τεράστιο ρόλο, για να επιβεβαιώσει ότι αν θέλεις κάτι πολύ μπορείς να το πετύχεις.
Στη διαδρομή έκανε πολλά, πάντα βλεφάριζε να προσφέρει και στο Γενικό Καλό. Η ενασχόληση του με τα Κοινά και η προσπάθεια του να εμπνεύσει τους άλλους (έστω και λίγους) ήταν στόχος καθημερινός. Τα χιλιόμετρα με το ποδήλατο που έκανε δεν είχαν μόνο για τον ίδιο μεγάλη χαρά που το κατάφερε, αλλά και μία αίσθηση ότι κουβαλούσε μαζί του, το Λιτόχωρο όπου και αν πήγαινε. Ο συμβολισμός του ποδηλάτου που πηγαίνει μόνο μπροστά είναι αυτός που τον εκφράζει απόλυτα. Ας μάθουμε περισσότερα για το εγχείρημα του και όσα έκανε για το πετύχει.
– Πες μας για τη διοργάνωση, πώς ξεκίνησε και πότε και ποιες είναι οι ιδιαιτερότητες που έχει;
H διοργάνωση ονομάζεται North Cape 4000. Είναι ένα αυτόνομο ποδηλατικό γεγονός 4.000 χιλιομέτρων που έχει αρχή το Ροβερέτο της Ιταλίας και ολοκληρώνεται στο Βόρειο Ακρωτήριο της Νορβηγίας.
Περνάει από 8 χώρες, Ιταλία, Αυστρία, Τσεχία, Γερμανία, Πολωνία, Σουηδία, Φινλανδία και Νορβηγία.
Έχει και ένα δεύτερο σημείο εκκίνησης που είναι το Βερολίνο. Από εκεί η συνολική απόσταση ως το Βόρειο Ακρωτήριο είναι 3.000 χιλιόμετρα.H εκκίνηση από το Ροβερέτο δόθηκε στις 25 και από το Βερολίνο στις 30 Ιουλίου. Φέτος ήταν η 9η χρονιά. Οι εγγεγραμμένοι ποδηλάτες ήταν 700.
Είναι τελείως αυτόνομο. Η διοργάνωση παρέχει στους συμμετέχοντες το gps track και τα καθορισμένα σημεία ελέγχου. Για λόγους ασφάλειας και εγκυρότητας, μέσω μιας εφαρμογής κινητού, παρακολουθεί το στίγμα τους. Το πόσα χιλιόμετρα θα καλύψει κάποιος την μέρα, πού θα σταματήσει και πού θα διανυκτερεύσει, είναι προσωπική επιλογή.
Οι διοργανωτές αναφέρουν ρητά ότι δεν είναι ποδηλατικός αγώνας. Δεν υπάρχουν έπαθλα ή μετάλλια και σε συγκεκριμένα σημεία ελέγχου υπάρχει ελάχιστο χρονικό όριο που πριν από αυτό απαγορεύει τους ποδηλάτες να διέλθουν.
Από τις 6 έως τις 13 Αυγούστου είναι οι τερματισμοί. Μετά τις 13 και έως τις 20 Αυγούστου είναι η περίοδος των τερματισμών των extra finishers, των συμμετεχόντων που καλύπτουν γύρω στα 150 χιλιόμετρα τη μέρα. Από τις 20 Αυγούστου και μετά οι τερματισμοί συνεχίζονται αλλά δεν καταγράφονται και δεν μνημονεύονται στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης.
Με απλούς υπολογισμούς καταλαβαίνεις ότι για να τερματίσει κάποιος στις 6 Αυγούστου, την πρώτη μέρα των τερματισμών, δηλαδή σε 13 μέρες, θα πρέπει να ποδηλατεί κατά μέσω όρο 300 χιλιόμετρα την ημέρα. Για να τερματίσει την τελευταία μέρα των τερματισμών, δηλαδή σε 20 μέρες, θα πρέπει να ποδηλατεί 200 χιλιόμετρα την ημέρα.
– Πότε αποφάσισες να κάνεις αυτό το εγχείρημα που ξεπερνάει τα όρια μίας αθλητικής δραστηριότητας;
Άρχισα να «φλερτάρω» με την ιδέα το περασμένο φθινόπωρο. Τα 4.000 χιλιόμετρα μου φαινόταν υπερβολικά και μόλις είδα τη δεύτερη επιλογή των 3.000 χιλιομέτρων από το Βερολίνο άρχισα να το σκέφτομαι πιο σοβαρά.
– Τι προετοιμασία έκανες και για πόσο χρονικό διάστημα; Είχες καθοδήγηση και για την προπόνηση και για τον αγώνα;
Το πρώτο που έκανα ήταν να επικοινωνήσω με τον αγαπημένο μου φίλο και διακεκριμένο προπονητή Δημήτρη Κασίμη. Όταν μου είπε ότι είναι στις δυνατότητές μου ξεκινήσαμε αμέσως το προπονητικό πρόγραμμα. Ήταν μέσα Οκτωβρίου του 2025. Μία αθλητική πρόκληση αυτής της κλίμακας δεν πιστεύω πως μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς συστηματική προπονητική καθοδήγηση.
Το εβδομαδιαίο μου πρόγραμμα περιελάμβανε ποδήλατο, βάρη και γιόγκα. Κάποιες «εύκολες μέρες» αντί για ποδήλατο είχα την επιλογή του περπατήματος την οποία και επέλεγα για να δίνω διαφορετικά ερεθίσματα στο σώμα μου.
Για τα υπόλοιπα, δηλαδή τη διαδρομή και τον εξοπλισμό, μελέτησα πολύ συνεντεύξεις, βίντεο, ακόμη και απλές φωτογραφίες συμμετεχόντων προηγούμενων χρόνων.
– Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι σε όλη τη διαδρομή; Και σε επίπεδο αγωνιστικό αλλά και σε διαχείριση;
Είτε επιλέξεις να κάνεις τα 4.000 είτε τα 3.000 χιλιόμετρα που έκανα εγώ, η κύρια δυσκολία είναι η πολυπλοκότητα του εγχειρήματος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αθλητική που είναι δεδομένη.
Δεν αρκεί δηλαδή να ποδηλατείς για 200+ χιλιόμετρα την ημέρα. Έχεις να αντιμετωπίσεις καιρικές συνθήκες με θερμοκρασίες από 35 μέχρι 3,5 βαθμών Κελσίου. Ημέρες με ζέστη ή βροχή ή κρύο ή δυνατό αέρα ή συνδυασμό των τριών τελευταίων όσο πιο βόρεια φτάνεις.
Καλείσαι να διαχειριστείς, αν δε το έχεις κάνει από πριν, το πρόγραμμα της διαμονής. Πού θα μείνεις, τι ώρα θα φτάσεις, αν θα είναι ανοιχτά, αν θα έχουν αφήσουν κάπου το κλειδί, αν θα βρεις κάπου να φας και όλα αυτά που μετά από τόσες πολλές ώρες στο ποδήλατο, πίστεψέ με γίνονται δύσκολα.
Όσο πιο βόρεια φτάνεις οι επιλογές λιγοστεύουν γιατί οι χώρες αυτές είναι αραιοκατοικημένες. Και επίσης, οι ποδηλάτες που συμμετέχουν ψάχνουν όλοι στις ίδιες περίπου πόλεις ή χωριά.
Και ας υποθέσουμε ότι έχεις κανονίσει όλες σου τις διαμονές από πριν για να είσαι άνετος και σίγουρος. Μία αναποδιά αν σου τύχει, μια κακή μέρα, μια αδιαθεσία, μια μέρα με δύσκολες καιρικές, ένα μηχανικό πρόβλημα και δε καταφέρεις να καλύψεις τα προβλεπόμενα χιλιόμετρα, όλο το πρόγραμμα των διανυκτερεύσεων και των κρατήσεων καταρρέει.
Τέλος είναι ο εξοπλισμός. Με μέσο βάρος ποδηλάτου και εξοπλισμού γύρω στα 20 κιλά, καταλαβαίνεις ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να ποδηλατείς. Εξοπλισμό που καλείσαι να έχεις για να αντιμετωπίσεις μηχανικά προβλήματα, καιρικές συνθήκες, προσωπική υγιεινή, τα διάφορα φαγώσιμα που πρέπει έχεις μαζί σου και το νερό. Προσωπικά είχα πάντα 3 παγούρια των 750ml το καθένα.
– Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται για να ολοκληρώσει κάποιος ένα τέτοιο εγχείρημα εκτός από την καλή φυσική κατάσταση;
Η πολύ καλή φυσική κατάσταση είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή να σε βγάλει στον τερματισμό. Χρειάζεται να έχεις ένα ποδήλατο για μεγάλες αποστάσεις. Να είναι άνετο και ξεκούραστο. Να έχεις κάνει πολλές προπονήσεις με πλήρη φόρτο για συνηθίσεις το βάρος και την πολλές φορές νευρική αντίδρασή του. Χρειάζεται εξοπλισμός που να τον έχεις δουλέψει, να είσαι εξοικειωμένος από πολύ πριν και να ξέρεις ότι θα αντέξει στις σκληρές συνθήκες. Και φυσικά χρειάζεται αυτό το μενταλιτέ των μεγάλων αποστάσεων. Υπομονή, επιμονή, αντοχή στην κόπωση, καθαρό μυαλό ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
– Συμμετείχαν άλλοι Έλληνες ποδηλάτες;
Συμμετείχε ο Μιχάλης Μιχάλας, από την Κω. Ένας πολύ δυνατός και έμπειρος ποδηλάτης ultra αποστάσεων. Ο Μιχάλης ξεκίνησε από το Ροβερέτο της Ιταλίας και κάλυψε ολόκληρη την απόσταση των 4.000 χιλιομέτρων.
Δεν γνωριζόμασταν. Επικοινωνήσαμε μερικές φορές με μηνύματα και άλλες τόσες τηλεφωνικά. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στο Βερολίνο τη μέρα που ξεκίνησα και ποδηλατήσαμε μαζί για 2.000 χιλιόμετρα. Δεθήκαμε πολύ. Αντιμετωπίσαμε δυσκολίες, τεχνικά προβλήματα, ατελείωτη βροχή και κρύο. Συνεργαστήκαμε υποδειγματικά, σαν να ήμασταν ομάδα από χρόνια. Λίγο πριν το Ροβανιέμι της Φινλανδίας χωρίσαμε για να κάνει ο καθένας τον αγώνα του. Τερμάτισε μια μέρα πριν από μένα. Έμεινε και την επόμενη για να με υποδεχτεί και να γιορτάσουμε και τον δικό μου τερματισμό! Μεγάλη συγκίνηση!
– Το γεγονός ότι έχεις παρελθόν στον αθλητισμό πόσο σε βόηθησε και αγωνιστικά, αλλά και ψυχολογικά;
Ο αθλητισμός ήταν πάντα κομμάτι της ζωής μου, αλλά ως εκεί. Δεν υπήρξα ποτέ «σοβαρός» αθλητής. Αυτό που με βοήθησε περισσότερο είναι η ενασχόλησή μου με το βουνό και οι σχολές ορειβασίας που έκανα στο παρελθόν. Εκεί έμαθα να έχω πειθαρχία, να οργανώνω σωστά και μεθοδικά τον εξοπλισμό μου, να προσέχω, να προβλέπω και να έχω αντοχή στην κούραση, στην καταπόνηση και στις κακές καιρικές συνθήκες. Να σημειώσω ότι έκανα 900 χιλιόμετρα σε 4 συνεχόμενες μέρες βροχής και συνολικά, λίγο πάνω από 1.000 χιλιόμετρα, δηλαδή το 1/3 της συνολικής διαδρομής ήταν υπό βροχή και κρύο.
– Η διαδρομή περνάει και από σημεία πολιτισμού και ιστορίας. Είχες χρόνο για να ζήσεις και αυτές τις παράπλευρες εμπειρίες;
Δυστυχώς όχι όσο θα ήθελα. Ακόμη και οι φωτογραφίες που έβγαλα ήταν λίγες σε σχέση με αυτές που συνήθως βγάζω. Βρίσκεσαι σε ένα μόνιμο αγώνα ενάντια στο χρόνο και προσπαθείς να κρατήσεις τις εικόνες στο μυαλό σου.
– Ο τερματισμός σε βρήκε να είσαι στο αγαπημένο σου Λιτόχωρο. Πόσο κράτησε η αποθεραπεία και αποκατάσταση;
Νομίζω πως κρατάει ακόμη. Παρόλο που νιώθω πολύ πιο ξεκούραστος από τις πρώτες μέρες, πιστεύω πως χρειάζομαι χρόνο ακόμη. Επίσης είχα συνηθίσει στις χαμηλές θερμοκρασίες της Βόρειας Ευρώπης και οι υψηλές θερμοκρασίες της Ελλάδας με αποσυντόνισαν.
– Όταν στα 60 σου πετυχαίνεις κάτι τόσο δυνατό και απαιτητικό, έχει και άλλες αναγνώσεις και για σένα προσωπικά, αλλά και για όσους είναι στην ίδια φάση ζωής και ηλικίας με σένα. Πολλοί οι συμβολισμοί.
Ναι, σε λίγες μέρες γίνομαι 60 χρονών. Αυτό που έκανα ήταν κάτι βαθιά προσωπικό. Δεν το έκανα για να δείξω ή να αποδείξω σε κανέναν κάτι. Ούτε ακόμη στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα. Ένα δύσκολο ταξίδι. Μια πρόκληση. Έτσι το είδα.
Το μήνυμα και ο συμβολισμός είναι να τολμάμε να ονειρευόμαστε και να κάνουμε πράγματα που γεμίζουν την ψυχή μας.
Όσο μεγαλώνουμε “καθόμαστε”. “Κάνουμε κοιλιά” (μεταφορικά τα εννοώ και τα δύο). Βολευόμαστε σε μια καθημερινότητα που απλά περνάει ο χρόνος.
Τώρα είμαι υγιής, τώρα μπορώ, τώρα θα το προσπαθήσω. Αύριο, τον επόμενο μήνα, του χρόνου μπορεί να μη μπορώ. Και δε χρειάζομαι καν παρέα. Θα ξεκινήσω μόνος. Κι αν βρεθεί παρέα, καλώς να ορίσει.
– Έχεις κάποιον άλλο στόχο αγωνιστικό για τα επόμενα χρόνια;
Όχι, δεν έχω, είναι πολύ νωρίς. Είμαι ακόμα «μεθυσμένος» από αυτό το ταξίδι μου. Είναι όλα πολύ νωπά ακόμη στο μυαλό μου.
– Το μακρινό 2004 ήσουν στην ομάδα διοργάνωσης του Olympus Marathon. Πως βλέπεις την εξέλιξη που έχουν πάρει οι αγώνες Ορεινού Τρεξίματος στην Ελλάδα;
Τώρα με πηγαίνεις πολλά χρόνια πίσω!
Ο αθλητισμός δεν είναι μόνο οι elite αθλητικές διοργανώσεις και οι πρωταθλητές. Είναι τα πρότυπα. Είναι αυτοί που βλέπουν οι πιτσιρικάδες και θέλουν να τους μοιάσουν και αυτούς που βλέπουμε οι υπόλοιποι και βάζουμε την άθληση στη ζωή μας. Το μαζικό κίνημα του αθλητισμού που εμφανίστηκε κυρίως μέσα στη μεγάλη οικονομική κρίση μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Ο αθλητισμός και η άθληση έχει γίνει κομμάτι της ζωής πολλών Ελλήνων.
Το ίδιο έγινε και με το ορεινό τρέξιμο. Βοήθησε πολύ η πληθώρα των αγώνων όπως και η διοργάνωση αγώνων μικρότερων αποστάσεων καθώς και παιδικών αγώνων. Πήγε ο πιτσιρικάς, πήγαν οι γονείς του, πήγαν οι φίλοι παρέα. Ο ένας παρέσυρε τον άλλο κι έτσι φύτρωσε ο σπόρος στον μαζικό αθλητισμό και κατ΄ επέκταση και στο ορεινό τρέξιμο.
Και όπως είναι αναμενόμενο, μέσα από αυτή τη μαζικότητα ξεπετάγονται και οι νέοι μεγάλοι αθλητές. Είναι μεγάλη χαρά και ικανοποίηση να βλέπεις μετά από 20 περίπου χρόνια μια αθλητική διοργάνωση που οι περισσότεροι την κοίταζαν με δυσπιστία και αποκαλούσα τρελούς και εμάς και τους αθλητές, να αποκτά τέτοια αίγλη και να έχει τέτοια μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο. Θέλει υπομονή και πείσμα όταν προσπαθείς να φέρεις κάτι καινούργιο.
Παίρνει χρόνο μέχρι να φυτρώσει ο σπόρος.
λειτουργησαμε σαν να ήμασταν ομάδα από χρόνια
