του Λευθέρη Πλακίδα
Powered by Ηλεκτρομηχανική GAS
Τι σκέφτονται οι αθλητές πριν τον αγώνα, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του. Πολλές φορές οι περισσότεροι που παρακολουθούνε έναν αγώνα, είτε ζωντανά, είτε από την τηλεόραση, αναρωτιούνται για αντιδράσεις, για ενέργειες, για κινήσεις των αθλητών. Γιατί έκανε αυτό και όχι το άλλο, γιατί δεν έτρεξε πιο γρήγορα, γιατί δε σούταρε, δεν πάσαρε, δεν προσπάθησε περισσότερο.
Εκείνες τις στιγμές μόνο οι ίδιοι που αγωνίζονται μπορούν να πουν μετά και όχι πάντα με ακρίβεια, γιατί έκαναν ή δεν έκαναν κάτι. Αυτός είναι ο αθλητισμός. Καλούνται να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, να κάνουν κάτι που δεν είναι κανονικό, να βγουν πάνω από το αναμενόμενο για να πετύχουν τη διάκριση.
Όσο και αν η ψυχή τους, το μυαλό τους, η καρδιά τους μπορεί να λέει κάντο, να μη μπορεί να ακολουθήσει το σώμα. Να μην υπακούνε τα πόδια, τα χέρια. Η κούραση δεν είναι μόνο σωματική, είναι τις περισσότερες φορές ψυχολογική.
Στο μπάσκετ λένε συχνά. Τα χέρια χαλάρωσαν και μπαίνουν όλα τα σουτ. Όταν νοιώθεις ότι έχεις φτάσει στη νίκη ή υπάρχει μεγάλη διαφορά, τα σουτ μπαίνουν πιο εύκολα. Λογικό. Στην πίεση είναι που φαίνονται οι μεγάλοι παίκτες. Και για εκείνους όμως υπάρχει πάντα και η άσχημη μέρα, η δύσκολη στιγμή. Αλλιώς θα έμπαιναν όλα τα σουτ όπως στην προπόνηση.
Παίζουν όμως και οι άλλοι και πιέζουν. Υπάρχει ο κόσμος που απαιτεί και αυτό μερικές φορές γίνεται πιο βαρύ από τη μπάλα. Το άγχος και η νευρικότητα είναι μέσα στην καθημερινότητα των αθλητών.
Για αυτό και η ψυχολογική υποστήριξη είναι πλέον καθιερωμένη και βοηθάει ουσιαστικά τους αθλητές.
Κανένας από τους αθλητές ή παίκτες δεν θέλει να χάνει. Μπαίνουν για να κερδίσουν. Ας τους δώσουμε την ικανοποίηση ότι καταλαβαίνουμε την ανθρώπινη φύση τους και ότι μπορεί και να μην είναι η μέρα τους.
Όταν τα καταφέρνουν αποθεώνονται. Αλλά τις περισσότερες φορές δέχονται κριτική και μάλιστα αρκετές φορές υπερβολική για αυτό που τελικά είναι.
