του Λευθέρη Πλακίδα
Powered by Eurolamp
Αυτός είναι ο αθλητισμός. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς είχε την ευκαιρία της ζωής του, της καριέρας του ίσως.
Μετά από ένα μουδιασμένο ξεκίνημα και μετά την ήττα στο πρώτο σετ, μπήκε δυνατά στο δεύτερο, προηγήθηκε με 4-0 και με 5-2, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει το σετ και να οδηγήσει τον Τζόκοβιτς σε ένα τρίτο σετ. Εκεί ο Έλληνας τενίστας θα είχε καλύτερη ψυχολογία και μεγαλύτερη σιγουριά στο παιχνίδι του και θα μπορούσε να πάρει τη νίκη και την πρόκριση. Αλλά στον αθλητισμό δεν κερδίζει πάντα όποιος παίζει καλύτερα. Γιατί στο δεύτερο σετ ο Τσιτσιπάς έπαιξε πολύ καλό τένις. Το καλύτερό του παιχνίδι από τα 14 που έχει παίξει με το μεγάλο Σέρβο τενίστα. Έχασε όμως σε λεπτομέρειες και όταν δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την ανωτερότητα του.
Ο Τζόκοβιτς με την τεράστια εμπειρία, την ψυχραιμία και τη συγκέντρωσή του, πήρε μία νίκη που τον οδηγεί σε έναν ακόμη τελικό.
Ο Στέφανος Τσιτσιπάς όταν έφτασε στη μικτή ζώνη και αφού μίλησε στους δημοσιογράφους (πολλοί ξένοι ήθελαν να ακούσουν τις δηλώσεις του), με τους τρεις Έλληνες δημοσιογράφους άφησε την καρδιά του να μιλήσει και το συναίσθημα να βγει από μέσα του. Οριακά δεν λύγισε και να καταρρεύσει μπροστά μας. Λογικό γιατί όσο περιέγραφε το πώς αγωνίστηκε θυμόταν καρέ με καρέ όσα είχαν προηγηθεί και ένοιωθε ότι είχε χάσει μία τεράστια ευκαιρία.
Σίγουρα όπως δήλωσε και ο ίδιος θα ασχοληθεί με το πώς θα διορθώσει όλα αυτά που δεν έκανε σωστά. Έχει χρόνο και διάθεση μπροστά του. Αλλά ξέρει κατά βάθος ότι η ευκαιρία να φτάσει στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων, πέρασε από δίπλα του και δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Αυτό που τον έκανε να είναι πιο στεναχωρημένος είναι ότι μπορούσε να το πάει το παιχνίδι στα τρία σετ. Και ας έχανε εκεί όπως δήλωσε.
Είναι από τις στιγμές που δεν έχεις κάτι να πεις, ή να ρωτήσεις παραπάνω, αλλά νιώθεις την ανάγκη να του κάνεις μία αγκαλιά. Γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν έχει νόημα τίποτα άλλο για εκείνον, μετά από αυτό που έχει βιώσει. Μία αγκαλιά χωρίς κουβέντες.
