Οι αγώνες ορεινού τρεξίματος μπήκαν τα τελευταία χρόνια στη ζωή μου. Έχω τρέξει στους περισσότερους που γίνονται στην Ελλάδα και χάρη σε κοντινούς μου ανθρώπους που είναι δυνατοί δρομείς όπως η Νικολέτα Τζαβάρα και ο Θωμάς Παρτσάνης, έχω βρεθεί σε διοργανώσεις που είναι εμβληματικές για το δρομικό κίνημα στην Ελλάδα. Και κάποιες φορές έχω ανέβει και στο βάθρο στην ηλικιακή μου κατηγορία.
Αυτό που έζησα στο Lavaredo είναι τόσο ισχυρό συναισθηματικά που μερικές φορές οι λέξεις δε μπορούν να το εκφράσουν.
Ένας ξεχωριστός πανέμορφος αγώνας με τα πιο μαγευτικά τοπία που αιχμαλωτίζουν το μάτι και την ψυχή που κανένας φακός δεν μπορεί να τα αναπαράγει. Οι Δολομίτες είναι πολλά περισσότερα από ένας απλός προορισμός για αγώνες. Οι κορυφές το πρωί βάφονται από τον ήλιο με αποχρώσεις κόκκινες πορτοκαλί κίτρινες.Ένας αγώνας γιορτή. Η διοργάνωση άψογη. Σήμανση παντού ανά 300 μ.
Η θετική ενέργεια των εθελοντών και του κόσμου σε έκαναν να χαμογελάς σε κάθε βήμα σου.
Ο τερματισμός μου στην Cortina μοναδικός.Το χειροκρότημα του κόσμου και συγκεκριμένα των μικρών παιδιών που μας έδιναν τα χεράκια τους να τα χαιρετήσουμε μας έκαναν να γινόμαστε οι δικοί τους υπερήρωες όπως στα παραμύθια τους.
Όοο αφόρα την προετοιμασία μου για τον συγκεκριμένο αγώνα ήταν ενάμιση μήνας. Δεν είμαι τυπική στις προπονήσεις μου και για μεγάλα χρονικά διαστήματα σταματάω το τρέξιμο. Έχοντας όμως την υποστήριξη και τη σωστή καθοδήγηση του προπονητή μου, Δημήτρη Κασσίμη που είναι εκτός από ένας άριστα καταρτισμένος επιστημονικά γυμναστής και ένας αξιόλογος άνθρωπος, κάτι σημαντικό για μία αθλήτρια που προσπαθεί να συνδυάσει έντονη καθημερινότητα και συνέπεια στις προπονήσεις, αποφάσισα να το τολμήσω και να αγωνιστώ. Τερμάτισα δεύτερη στην ηλικιακή μου κατηγορία μου και στη 41 θέση από τις 247 γυναίκες που έλαβαν μέρος.
Έχω δεσμευτεί ότι θα ξανατρέξω τον συγκεκριμένο αγώνα για την απέραντη ομορφιά και τη θετική αύρα του.
