Τρέχοντας στην Αμοργό με τη SeaJets

Τρέχοντας στα μονοπάτια με την ευλογία του μοναστηριού της Χοζοβιότισσας

Του Λευθέρη Πλακίδα

Η εμπειρία ξεκινάει όταν μπαίνεις στο καράβι. Ξέρεις καλά ότι είναι μία ευκαιρία για να δεις λιμάνια και νησιά που θα τα λαχταράς για επόμενο ταξίδι. Από Σέριφο, Σίφνο, Μήλο, στη Φολέγανδρο και στη Σαντορίνη. Το λιμάνι στα Κατάπολα είναι η Πύλη της πιο συναρπαστικής εμπειρίας που θα ζήσει κάποιος επισκέπτης. Ένα νησί άγριο στην όψη, αλλά τόσο τρυφερό και όμορφο όσο το ζεις. Με ανθρώπους αυθεντικούς, που έχουν προτεραιότητα τη ζωή μέσα στη μικρή τους κοινότητα. 

Τα περίφημα μονοπάτια που αναδεικνύονται εδώ και χρόνια από τους περιπατητές από το εξωτερικό, έγιναν ένας εξαιρετικός στίβος για να τρέχουν δρομείς ορεινού τρεξίματος και να απολαμβάνουν το νησί τρέχοντας. 

Με δύο αποστάσεις των 7.5 και 19 χιλιομέτρων στα πιο ωραία σημεία του νησιού οι συμμετέχοντες κινούνται σε παλιά μονοπάτια που έχουν ανοίξει τα τελευταία χρόνια και μοσχομυρίζουν από βότανα και λουλούδια. 

Με έναν παιδικό αγώνα που μαζεύει όλα τα παιδιά του νησιού που τρέχουν στα σοκάκια της Χώρας με εκατοντάδες θεατές να τους επευφημούν. 

Η διοργάνωση Amorgos Trail Challenge έχει καταφέρει να ταξιδέψει το νησί σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με όχημα την αθλητική δραστηριότητα γίνεται φοβερή προβολή και δημοσιότητα για την Αμοργό στην πιο ωραία περίοδο για τις Κυκλάδες. 

Η Αμοργός θέλει χρόνο και αυτοκίνητο. Ο χρόνος είναι απαραίτητος. Το αυτοκίνητο μπορείτε να το αντικαταστήσετε και με το λεωφορείο. Αρκεί να έχετε χρόνο. Μην πάτε μόνο για ένα Σαββατοκύριακο. Είναι ευτυχώς μακριά. Ευτυχώς γιατί θα είχε γίνει όλο αυτό που έχει συμβεί στα άλλα νησιά τα κοντινά στην Αθήνα. Η Αμοργός θέλει το χρόνο της. Να μην είναι Αύγουστος, να βρείτε μέρες και να της αφιερώσετε ένα γεμάτο 10ήμερο τον Ιούνιο. Θα σας το ανταποδώσει. Όσο θα περνάνε οι μέρες τόσο θα αντιλαμβάνεστε γιατί η ζωή έχει άλλη αξία, όταν της δίνουμε το χρόνο που της αξίζει. 

Όπου και αν επιλέξετε να μείνετε θα βρείτε εκείνο που σας ταιριάζει. Αν πάτε στην Αιγιάλη δοκιμάστε το Lakki Village. Ένα χωριό μέσα στο χωριό. Αν δεν είναι φουλ σεζόν, θα περάσετε εύκολα πολλές ώρες στο χώρο. Από το δωμάτιο βγαίνετε στην παραλία και βουτάτε σε υπέροχα νερά, μπορείτε να πιείτε ένα κρασί αγναντεύοντας τον ορίζοντα από το πολύ καλόγουστο χώρο του εστιατορίου. 
Όλα είναι κοντά. Τα μονοπάτια καθαρά, ανοιχτά και με εξαιρετική σήμανση. Από την Αιγιάλη μπορείτε εύκολα να ανεβείτε στα Θολάρια για φαγητό στον Χορευτή. Λίγο παντοπωλείο, λίγο μανάβικο, καφενείο όλη μέρα και ταβέρνα για όσους είναι μερακλήδες. 

Κοντά είναι και η Λαγκάδα. Πάνω από την Αιγιάλη και αυτό το μεγάλο χωριό. Με τα ολόλευκα σπίτια, τα όμορφα στενά δρομάκια, τις ταβέρνες και τα καφέ που δένουν αρμονικά με όλο το περιβάλλον. 
Αυτή είναι και μία από τις διαδρομές του Amorgos Trail που διοργανώνεται στο νησί κάθε χρόνο μετά το Πάσχα και φέρνει επισκέπτες που τρέχουν στα μονοπάτια. Για να ακούσουν και λίγα Ελληνικά στο νησί, γιατί το έχουν κυριεύσει οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και πρόσφατα και οι Ολλανδοί. Περπατάνε ατελείωτες ώρες με όλο αυτόν το εξοπλισμό σα να κάνουν προβολή των προιόντων της The North Face. Κάποιοι έχουν επενδύσει και έχουν αγοράσει σπίτια και μένουν με τους μήνες. Οι καιρικές συνθήκες ευνοούν πλέον και ο χειμώνας έχει μικρύνει τόσο που δεν προλαβαίνουν να πάνε για λίγο στις χώρες τους. 

Στις ταβέρνες και στα καφενεία σμίγουν με τους ντόπιους που παλιότερα τους έβλεπαν μόνο ένα μήνα και τώρα σχεδόν ζουν μαζί τους. Αλλά πάντα με τους ρυθμούς που εκείνοι θέτουν. Όλα γίνονται αργά. Ποιος βιάζεται. Η ζωή θέλει το χρόνο της. Μαθημένοι να προσαρμόζονται στους ρυθμούς της φύσης, το μόνο που νοιάζονται είναι να φροντίζουν τα ζωντανά τους και τους κήπους τους. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη περιουσία τους. 

Υπάρχει και η άλλη πλευρά που θέλει ανάπτυξη, ανοικοδόμηση, εξέλιξη, αύξηση τουρισμού. Αλλά εδώ δεν έχει νερό για τους λίγους μόνιμους κατοίκους. Οι υποδομές (αποχέτευση και ύδρευση) αλλά και η απόρριψη σκουπιδιών το καλοκαίρι ζορίζουν το σύστημα. 

Η απόσταση από την Αθήνα και η μικρότερη προβολή κρατάει ακόμη την Αμοργό αυθεντική και χωρίς υπερτουρισμό.  Ιδανική για Μάιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο. Για όποιον μπορεί. 
Οι παραλίες είναι πολλές. Διαφορετικές και όλες με καθαρά και γαλάζια νερά. Το απέραντο γαλάζιο είναι το σήμα κατατεθέν. Η ταινία που άλλαξε το νησί και το έκανε διάσημο. Τη μακρινή δεκαετία του 80.

Υπάρχει έντονη η εικόνα του απέραντου γαλάζιου όταν βρεθεί κάποιος στη Μονή Χοζοβιότισσα και αφήσει το βλέμμα του να χαθεί στον ορίζοντα. Εκεί είναι που η πνευματικότητα της Μονής συναντά το μεγαλείο της φύσης και δένει αρμονικά κάνοντας την εμπειρία μαγική. 

Στη Μονή πρέπει να πάτε 11 με 1 ή 5 με 7 και να έχετε τουλάχιστον μία ώρα στη διάθεση σας. Θέλει προσπάθεια για να φτάσετε στην είσοδο. Πολλά σκαλοπάτια και αν έχει ήλιο θα το νοιώσετε στο σώμα σας. Αλλά κάθε τι σπουδαίο θέλει την προσπάθεια του. Ο ναός είναι μικρός και λουσμένος σε ένα φως φτιαγμένο για να κάνει τις εικόνες πιο επιβλητικές από την πραγματικότητα. Στο Αρχονταρίκι θα πιείτε ψημένη ρακή που φτιάχνουν στη Μονή, με λουκούμι και θα χαλαρώσετε. Αν δεν έχει κόσμο μείνετε εκεί και θα είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για ανάπαυλα και ενδοσκόπηση. Για τα σπουδαία της ζωής και για τις πραγματικές μας ανάγκες. 

Το μονοπάτι που ξεκινάει από τη Μονή είναι και η εκκίνηση του μεγάλου αγώνα του Amorgos Trail. Με τις καμπάνες να χτυπούν και με την ευλογία της Παναγίας οι δρομείς από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο τρέχουν στα παλιά μονοπάτια και όσοι δεν πηγαίνουν πολύ γρήγορα ρίχνουν και κλεφτές ματιές στο άγριο τοπίο. 

Εκεί ψηλά καταλαβαίνεις γιατί επέλεξαν οι μοναχοί πριν 11 αιώνες να χτίσουν το μοναστήρι για να το προστατεύσουν από τους πειρατές. Είναι απρόσιτο και με μηχανισμούς που θα ζήλευαν και οι σημερινοί μηχανικοί. 

Το ναυάγιο είναι στην Κάτω Μεριά. Χαμηλά. Το καράβι από την Περσία όπως το λένε χαριτολογώντας οι ντόπιοι. Το μακρινό 1981. Τα τελευταία χρόνια το έχει φάει η θάλασσα και η αλμύρα. 
Έχει γίνει αξιοθέατο και προσελκύει κόσμο παρόλο που έχει περπάτημα για να να φτάσεις κοντά. 
Το πιο χαμηλό, νότιο σημείο της Αμοργού έχει μία κουκλίστικη παραλία και ένα λιμανάκι για τους ψαράδες. 

Είναι σαν σκηνικό και στις αρχές και τέλη καλοκαιριού που δεν έχει πολύ κόσμο είναι υπέροχα. 
Η Χώρα είναι από μόνη της προορισμός. Έχει τόσα καφενεία και ταβέρνες που θέλετε μήνα για να πάτε σε όλα. Και είναι τα περισσότερα μικρά μπιζουδάκια. Θα ξετρελαθείτε με τις νοστιμιές και τις ωραίες γωνιές που έχουν δημιουργήσει οι μερακλήδες που τα τρέχουν. Δεν είναι τόσο η δουλειά που παρακινεί όλο αυτόν τον κόσμο να εργάζεται στον τουρισμό. Δεν είναι μόνο οι ντόπιοι. Η πλειοψηφία όσων εργάζονται είναι από όλη την Ελλάδα που κάπως βρέθηκαν στην Αμοργό την ερωτεύτηκαν και βρήκαν τρόπο να πηγαίνουν σεζόν και να συνδυάζουν δουλειά και ζωή στο νησί. 

Η Αμοργός έχει μία ιδιαίτερη αύρα. Είναι ένα νησί που όσο περνάνε οι μέρες σε απορροφά και σε βάζει στη δική του ενέργεια. Εκεί είναι που γίνεται η μύηση. Κάπως έτσι συνέβη και στον Χρήστο τον Αμόργιαλο. Ο Χρήστος ταξίδεψε πριν 30 χρόνια πρώτη φορά στην Αμοργό και από το 96 έχει φτιάξει ένα καφέ μπαρ τον Αμόργιαλο που φιλοξενεί κόσμο από όλο τον πλανήτη. Δημιουργεί παρέες και δίνει μία κινηματογραφική ματιά σε όποιον θέλει να μπει σε όλο αυτό. 

Η ζωή στο κάμπινγκ αποκτά μία άλλη διάσταση στην Αμοργό. Όποιος το έχει ζήσει, θα σας το εξηγήσει. Στην Αιγιάλη το να πας στο κάμπινγκ είναι κάτι παραπάνω από διακοπές. Στις φοιτητικές γενιές είναι ένας μύθος. Στους μεγαλύτερους που δεν το έζησαν ένα μεγάλο απωθημένο. Από εκείνα που δε μπορείς να τα ξεπεράσεις, γιατί δεν είναι εύκολο να το ζεις όποτε θέλεις. Κάθε πράγμα στον καιρό του. 

Δείτε Επίσης