του Λευθέρη Πλακίδα
Powered by Eurolamp
Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη ολοκλήρωσε τον αγώνα της στα 20 χιλ βάδην με την 22η θέση στους 33ους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Η σημαιοφόρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Αποστολής στην τρίτη συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, με φετινό καλύτερο χρόνο στην απόσταση.
Είναι οι συμβολισμοί γύρω από το πρόσωπό της και από τις εμφανίσεις της, που αποτελούν το καλύτερο μήνυμα για όλους. Για τους αθλητές και τις αθλήτριες να πιστεύουν στις δυνατότητές τους και να μην εγκαταλείπουν τον πρωταθλητισμό στα 19 και στα 20 που είναι η ηλικία που τότε ξεκινάει. Η Αντιγόνη το έκανε και επέστρεψε στα 27 της για να δοκιμάσει ξανά. Για να μην της μείνει απωθημένο τι θα γινόταν αν προσπαθούσε. Αυτό το μήνυμα είναι πολύ ισχυρό ειδικά στην Ελλάδα που όσα παιδιά κάνουν πρωταθλητισμό, όταν περνάνε στο Πανεπιστήμιο και όταν τελειώνουν, κλείνουν και την καριέρα τους στον αθλητισμό. Ό,τι και να επικαλεστούν έχουν δίκιο, αλλά ευκαιρίες για υψηλό πρωταθλητισμό δεν έχεις πολλές φορές. Μόνο σε αυτές τις ηλικίες.
Εκεί πρέπει να επιμείνουν, να προσπαθήσουν περισσότερο, να βρουν λύσεις στο οικονομικό κομμάτι.
Να θυμούνται την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη και να ψάξουν την ιστορία της. Θα δουν ότι όλα είναι δύσκολα, αλλά πάντα για όσους προσπαθούν πολύ, δικαιώνονται κάποια στιγμή.
Αμφισβητήθηκε πολύ στη διαδρομή της, λόγω ηλικίας και λόγω επιδόσεων. Μέχρι να κάνει το θαύμα με τα δύο χρυσά στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Εκεί άλλαξαν όλα.
Αλλά και το 2021 στο Τόκιο η 8η θέση δεν ήταν άσχημη. Της έδωσε τον τίτλο της Ολυμπιονίκη. Ήταν ήδη 37 ετών το 2021, 38 το 2022 και φέτος στα 40 της σημαιοφόρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η ηλικία είναι ένα νούμερο. Και όχι μόνο για τους αθλητές και πρωταθλητές. Αυτό είναι το μήνυμα. Αν μπορεί η Αντιγόνη να πετυχαίνει όλα αυτά, ο καθένας στον μικρόκοσμό του μπορεί να πετύχει πολλά.
Αξίζει να προσπαθείς και να πιστεύεις στον εαυτό σου, όταν τίποτα δε δείχνει ότι υπάρχει φως στο τούνελ, αλλά εσύ ξέρεις ότι θα βγεις φωτεινός και θα συμβεί κάτι μεγάλο.
Αυτά ένοιωθε η Ντρισμπιώτη και μπορεί σήμερα να έκλαψε από το συναίσθημα ότι κλείνει ένας κύκλος, αλλά είναι μεγάλη υπόθεση ότι ήταν πρωταγωνίστρια όλα αυτά τα χρόνια. Ένα κορίτσι από την Καρδίτσα που κάνει βάδην (όχι το πιο δημοφιλές αγώνισμα του στίβου) και χωρίς να έχει στο παρελθόν επιτυχίες.
Τώρα το δύσκολο επίθετό της το προφέρουν χιλιάδες Έλληνες και έχει μπει στην Ιστορία του Ελληνικού Κλασικού Αθλητισμού και των Ολυμπιακών Αγώνων.
Την υπόκλιση που έκανε την αφιέρωσε σε όλους εκεί έξω που αγκάλιασαν την προσπάθειά της. Ο χορηγός της που τη στηρίζει εδώ και χρόνια, θα αξιοποιήσει το συμβολισμό της παρουσίας της και θα πολλαπλασιάσει τη διείσδυσή της σε νέα παιδιά που τόσο έχουν ανάγκη από πρότυπα που προβάλλουν αυτό το μεγαλείο. Του δεν σταματώ να προσπαθώ, κάθε μέρα και λίγο παραπάνω, δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, αλλά παλεύω για τα όνειρά μου όσο δύσκολα και ακατόρθωτα μοιάζουν.
Μόνο έτσι δημιουργούνται μεγαλειώδεις ιστορίες που δεν μένουν σε αθλητικό πλαίσιο. Για μία ζωή που το χαμόγελο της προσπάθειας κρύβει πόνο και κόπο, αλλά και το μεγαλείο της ψυχικής στήριξης ειδικά στη φάση που είναι στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.
