Το Νο 1 Περιοδικό για τον Ελληνικό Στίβο

Χριστίνα Μπακατσέλου

του Λευθέρη Πλακίδα

Έχοντας ασχοληθεί με τον αθλητισμό από μικρή (judo, γυμναστήριο, ju-jitsu) αποφάσισα, έπειτα και από παρότρυνση κοντινών μου προσώπων, να βάλω στη ζωή μου το τρέξιμο.  Εξάλλου, ζω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και η εικόνα ανθρώπων που τρέχουν στην παραλία μου ήταν οικεία. 

Πριν από δύο χρόνια, με την ευκαιρία της νεοσύστατης τότε Wind Running Team, αποφάσισα να τρέξω στα 5 χιλιόμετρα του μαραθωνίου «Μέγας Αλέξανδρος» στη Θεσσαλονίκη για φιλανθρωπικό σκοπό.  Η εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη και συναρπαστική. Ήταν κάτι τόσο φυσικό, τόσο ανανεωτικό, τόσο ζωντανό, που αναρωτιόμουν γιατί δεν είχα ξεκινήσει νωρίτερα.

Σύντομα κατάφερα να ανεβάσω τους ρυθμούς μου στο τρέξιμο. Τα πέντε χιλιόμετρα έγιναν δέκα και, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, έφτασα να συμμετέχω στα 10 χιλιόμετρα του 31ου Κλασσικού μαραθωνίου Αθηνών με τη Wind Running Team. Από τη στιγμή της εγγραφής μου, η αγωνία ήταν μεγάλη. Ξεκίνησα αμέσως προπονήσεις και δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο παρά την ημέρα του αγώνα.

Ευτυχώς, η στιγμή αυτή θα φτάσει γρήγορα: Αεροπλάνο, Αθήνα, γήπεδο Tae-Kwon-Do για παραλαβή εξοπλισμού, ξενοδοχείο, ένα ελαφρύ δείπνο και ξεκούραση για την επόμενη μέρα.

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 7 το πρωί, αν και εγώ είμαι ήδη ξύπνια από τις 6! Πρωινό με την αδερφή μου και…έτοιμες για την εκκίνηση! Στη Λεωφόρο Αμαλίας πλήθη κόσμου με χαμόγελο περιμένουν ανυπόμονα για το ξεκίνημα της μεγάλης γιορτής. Στο άκουσμα της εκκίνησης ξεκινάω να τρέχω μαζί με την αδερφή μου στα πρώτα χιλιόμετρα και στη συνέχεια χωριζόμαστε.  Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Η μουσική στο smartphone δίνει ρυθμό στα ανηφορικά χιλιόμετρα.  Μπροστά μου εναλλάσσονται οι εικόνες της Αθήνας: η Βουλή, ο Άγνωστος Στρατιώτης, η Πανεπιστημίου….Πόσο διαφορετική και πόσο όμορφη μου φαίνεται η Αθήνα χωρίς αυτοκίνητα!

Το τοπίο μου φέρνει στο νου τον «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο. Μετά από τόσα χρόνια, καταλαβαίνω τελικά «τι σημαίνει να συνωμοτεί το σύμπαν για να πετύχεις αυτό που θέλεις».  Ο αγώνας, ο καλός καιρός, ο σταθερός προσωπικός μου ρυθμός, όλα μοιάζουν απίστευτα συντονισμένα.  Η απόσταση ολοένα και λιγοστεύει χωρίς να το καταλάβω.  Φτάνοντας στη Ηρώδου Αττικού, η κατηφορική διαδρομή, μαζί με τα χειροκροτήματα του κόσμου, μου δίνουν φτερά και διώχνουν την κούραση μακριά. Όταν ξεπροβάλλει το Παναθηναϊκό στάδιο, νιώθω πιο κοντά στο στόχο παρά ποτέ. Ο ήχος των τυμπάνων, ο ενθουσιασμός στην ατμόσφαιρα, τα χειροκροτήματα, η έντονη μουσική, κάνουν τα τελευταία μέτρα της διαδρομής να φαντάζουν μηδαμινά. Μπαίνω στο στάδιο, ο κόσμος παραληρεί για όλους τους δρομείς και τον αγώνα που μόλις τώρα φέρουμε σε πέρας. Ζω μοναδικές στιγμές. Όταν περνάω τη γραμμή του τερματισμού, νιώθω περήφανη που τα κατάφερα. Για να διαψεύσω όλους εκείνους που έλεγαν ότι δεν μπορώ να τρέξω ούτε για να σώσω τη ζωή μου…

Προσωπικά, αισθάνομαι δικαιωμένη που πέτυχα τον στόχο μου. Και γεμάτη αναμνήσεις από μια ξεχωριστή μέρα. Σήμερα, περιμένω με ανυπομονησία τον επόμενο αγώνα. Άντε και του χρόνου!

Δείτε Επίσης