Του Λευθέρη Πλακίδα
Ο χρόνος παίρνει αξία, όταν αυτό που ζούμε, έχει κάτι περισσότερο από μία απλή καταγραφή της πραγματικότητας. Τη διαφορά στη ζωή την κάνουν οι άνθρωποι που μοιραζόμαστε τις στιγμές και διαμορφώνουν όσα βιώνουμε, κάνοντας τα αξέχαστα.
Αυτά τα συναισθήματα ένοιωσαν όσοι πέρασαν τρεις ή περισσότερες μέρες στο Ζαγόρι με αφορμή τη διοργάνωση που έγινε για 15η φορά. Κάποτε θα μιλάνε για την αναμόρφωση της ευρύτερης περιοχής και τα ονόματα του Βασίλη Τζουμάκα, της Μάρας Καλογήρου, του Αλέξανδρου Καλογήρου και της νεότερης γενιάς, του Απόστουλου Τζουμάκα και του Αλέξανδρου Τζουμάκα, θα είναι εκείνα που θα μνημονεύονται ως τα πρόσωπα που είχαν το όραμα, την έμπνευση, το κουράγιο, την ένεργεια για να υλοποιήσουν ένα φιλόδοξο σχέδιο που είχε και έχει μεγάλο κόστος και όχι μόνο σε χρήματα.
Μία περιοχή που είχε για χρόνια χαρακτηριστεί ως χειμωνιάτικος προορισμός, μετατράπηκε και σε θερινή επιλογή διακοπών, με πολύ προσπάθεια και με επιμονή. Η αθλητική δραστηριότητα έγινε το όχημα. Η επίσκεψη χιλιάδων ανθρώπων με αφορμή τους αγώνες ορεινού τρεξίματος ήταν η ευκαιρία να συζητηθεί η περιοχή και να γίνουν πολλές επαναλήψεις και σε άλλες εποχές. Γιατί τι να προλάβεις να δεις και να κάνεις σε τρεις ή τέσσερεις μέρες.
Πλέον από το Ανήλιο που και εκεί κατάφερε η οικογένεια Τζουμάκα – Κολογήρου, με την άλλη δραστηριότητα της αξιοποίησης του χιονοδρομικού κέντρου, μέχρι όλα τα Ζαγοροχώρια, να υπάρχει κινητικότητα όλους τους μήνες του καλοκαιριού.
Που μένουν οι χιλιάδες επισκέπτες; Παντού. Τα Άνω Πεδινά που είναι από τα πιο μακρινά χωριά και δεν είναι κοντά, γεμίζουν ασφυκτικά. Οι ξενώνες, τα εστιατόρια (έχει εξαιρετικό φαγητό) γίνονται ένα απλό παράδειγμα το πως πρέπει να αξιοποιείται ένας προορισμός.
Κοντά στους διοργανωτές πρέπει να αναφέρουμε και τους μεγάλους χορηγούς. Εκτός από τη Fifth Element που είναι των συμφερόντων του Τζουμάκα και που αναπόφευκτα θα επένδυε, ήρθαν δύο μεγάλα brands να συνδεθούν. Η κορυφαία στον κόσμο εταιρεία υπαίθριων δραστηριοτήτων, η The North Face που δίνοντας πολλά που δεν περιορίζονται μόνο σε χρήματα, κατάφερε να συνδέσει την αθλητική δραστηριότητα με τις αξίες και τις αρχές που έχει, που βασίζονται, στο σεβασμό του περιβάλλοντος, στην παρακίνηση των παιδιών να έρθουν κοντά στη φύση και στην άσκηση και στη σωστή αξιοποίηση του εξοπλισμού για να χαίρονται όλοι ότι κάνουν με ασφάλεια.
Το φυσικό μεταλλικό νερό Ζαγόρι είδε την ευκαιρία να πολλαπλασιάσει τα μηνύματα που εκ των πραγμάτων υπήρχαν. Το νερό που είναι πηγή ζωής, σε μία δραστηριότητα στο βουνό παίρνει την ιδιότητα του απαραίτητου, την αναγκαιότητα της παρουσίας του για να υπάρχουν όλα όσα βλέπουμε. Οι πηγές με τους συμβολισμούς που έχουν γιατί όλα τα ωραία από κάπου πηγάζουν, η συνεχής ροή, που ταιριάζει με το τρέξιμο και δίνει διάσταση μεταφυσική στο brand. Οι δύο μεγάλες εταιρείες πρόσφεραν μία εξαιρετική εικόνα στη διοργάνωση, κάνοντας την να φαίνεται, όπως αναφέρουν και οι ελιτ δρομείς, σα μία παγκόσμιας εμβέλειας διοργάνωση. Η σωστή εικόνα έρχεται να συμπληρώσει και την ουσία που την προσφέρουν οι διοργανωτές.
Οι συμμετέχοντες δρομείς που καλύπτουν κάθε γωνιά της Ελλάδας, γίνονται πρεσβευτές της περιοχής και προβάλλουν καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, αυτό που ζουν. Οι ελιτ δρομείς προσπαθούν να πετύχουν ρεκόρ, να υπερβούν τις δυνατότητες τους, να συζητηθεί η παρουσία τους.
Οι εθελοντές είναι μία ακόμη μεγάλη παρουσία. Εκατοντάδες χρειάζονται. Κάποιοι έρχονται από άλλες διοργανώσεις και συνδέονται. Από το Σύλλογο Δρομέων Κοζάνης, από το Σύλλογο Δρομέων Θεσσαλονίκης, από τη διοργάνωση Circuit στις Σέρρες. Μαζί τους πολλά νέα παιδιά που βλέπουν τη διοργάνωση, ως μία ευκαιρία να ζήσουν κάτι που δε θα μπορούσαν πουθενά αλλού στην περιοχή τους να το ζήσουν.
Οι συναντήσεις ανθρώπων είναι μία ακόμη παράπλευρη ωφέλεια που προσφέρει η διοργάνωση. Δρομείς δίνουν ετήσιο ραντεβού και έρχονται πιο κοντά, χάρη σε όλο αυτό που προσφέρει το τρέξιμο στα βουνά.
Διαφορετικές ηλικίες. Από νέα παιδιά που τώρα μπαίνουν στο τρέξιμο, όπως ο 18χρονος Δημήτρης Χουζούρης, ο νεαρός Νατσιόπουλος, αλλά και λίγο μεγαλύτερα κάτω από τα 30 όπως ο Νίκος Πονηρέας, ο Λάμπης Νικήτας, ο Αλέξανδρος Τζουμάκας που έχει την κληρονομιά του επιθέτου και την πίεση ότι πάντα πρέπει να κερδίζει και να διακρίνεται, κάτι που δεν είναι εύκολο και απλό.
Μεγαλύτερες κοπέλες όπως η Νικολέτα Τζαβάρα που έχει συνδέσει το ονοματεπώνυμο της με τη διοργάνωση και αποτελεί πρότυπο για κάθε νέο κορίτσι που μπαίνει. Με σωστό χαρακτήρα, με τεράστια διάθεση για να κάνει πάντα την αθλητική υπέρβαση, γενναιόδωρη σε όλα και άψογη αγωνιστικά, είναι η επιτομή της διαχρονικής αθλήτριας.
Ταλαντούχες και χωρίς όρια στην αγωνιστική τους παρουσία, όπως η Φωτεινή Μειντάνη που μπορεί να κάνει αθλητικά θαύματα. Δε θα με εκπλήσει η παρουσία της κάποια στιγμή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ορεινού Τρεξίματος. Έχει όλες τις προδιαγραφές για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνή διοργάνωση. Ο προπονητής της Γιώργος Διαλεκτός την προετοιμάζει για αυτή τη χρονιά και για αυτούς τους αγώνες.
Μία άλλη μεγάλη μορφή του Ορεινού Τρεξίματος ο Νίκος Καλοφύρης είναι πάντα παρόν και αγωνίζεται. Με δεκαετίες στα πόδια του στον αθλητισμό, έχει και το ρόλο του διοργανωτή στο γειτονικό Μέτσοβο, ο Καλοφύρης είχε εκπροσωπήσει την Ελλάδα και στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1994 στο σκι αντοχής.
Ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος κατέχει ένα προς το παρόν ακατάρριπτο ρεκόρ. Κάθε φορά που συμμετείχε κέρδιζε σε όποια απόσταση έτρεχε στο Ζαγόρι. Πλέον ως προπονητής είδε πολλούς από τους αθλητές του να διακρίνονται. Ο Γιώργος Δημουλάς που επίσης έχει παρουσία στο Ζαγόρι πολλά χρόνια, έτρεξε μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του. Οικογενειακή υπόθεση.
Πολλές γυναίκες που μπαίνουν σε όλες τις αποστάσεις. Από τη Βίκη Καρπούζα, την Άντζυ Τερζή, στη Νίκη Γεωργίου, στη Ρίκα Μπούσιου, στην πάντα δυνατή και έμπειρη Μαρία Παπαποστόλου. Αλλά και σε μικρότερα κορίτσια όπως η Ελισάβετ Παπαδήμα, η Χαρά Θώδη, η Θεανώ Δοξαρά.
Γυναίκες που τρέχουν κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όπως η Λίτσα Μητράγκα πρόεδρος στο Σύλλογο Δρομέων Κοζάνης. Μεγάλη υπόθεση η ενασχόληση με τα κοινά του δρομικού κινήματος που είχε και έχει καθαρά ανδροκρατούμενα χαρακτηριστικά.
Κάποιοι συμμετέχοντες δρομείς μπορούν να ανοίξουν και άλλα μονοπάτια εκτός τρεξίματος και να έχει ενδιαφέρον και σε άλλα πεδία η συναναστροφή μαζί τους. Όπως με τον Δημήτρη Κακούρη και την Πηνελόπη Ζαούδη. Αυτό που συμβαίνει στο Ζαγόρι έχει μία μεγαλύτερη κληρονομιά από την καθαρή αγωνιστική δραστηριότητα. Δίνει την ευκαιρία για όσμωση μεταξύ νέων και μεγαλύτερων. Να εμπνευστούν και να παρακινηθούν. Να κερδίσουν από την εμπειρία οι νεότεροι, αλλά να πάρουν και λίγη από την ορμή οι μεγαλύτεροι.
Πάντα αυτό δημιουργεί στις κοινότητες μία δυναμική που μόνο όφελος θα έχει για το μέλλον.
Έχει φτάσει να έχει ένα παρελθόν το Ζαγόρι που από μόνο του είναι ένα περουσιακό στοιχείο πολύτιμο.
Η δική μου παρουσία στην παρουσίαση – εκφώνηση, δίπλα στην Αρετή Στασινού για πάνω από 10 χρόνια, έχει μία άλλη διάσταση με δύο νεότερους παρουσιαστές τη Νανί Παυλίδη και τον Χρήστο Παπαπέτρο . Είναι ένας απαιτητικός υπερμαραθώνιος και αυτό και το να έχεις παρέα είναι σημαντικό. Ασταμάτητοι και πολύτιμοι είναι όλοι τους. Κάθε φωνή και κάθε λέξη έρχεται να κάνει τη συνολική εμπειρία των δρομέων και των θεατών αξέχαστη.
Μαζί συνδέονται οι φωτογράφοι, βιντεογράφοι, social media creaotors και κάθε ένας που έρχεται να βάλει και εκείνος το λιθαράκι του για την επιτυχία της μεγάλης εκδήλωσης.
Είναι τόσοι πολλοί και κάποιοι άφαντοι (από άποψη) που πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα γινόνταν χωρίς εκείνους. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος, ο Άλεξ, ο Τσιπούρης, η Σοφία και πολλοί άλλοι μικροί και μεγάλοι.
Η Τζένη στις Καμάρες, στον ξενώνα και εστιατόριο, που ξέρει για τους δρομείς μέχρι και τι καφέ πίνουν και δίνει τη δική της ευλογία πριν την εκκίνηση. Ο Δημήτρης Ιωαννίδης φωτογράφος και ένας εστετ στο Τσεπέλοβο που με την παρουσία του, θυμίζει ότι η ιστορία του χωριού αρχιτεκτονικά και λαογραφικά χάνεται στα βάθη των δεκαετιών. Είναι εκείνος που συνδέει τον πολιτισμό με τον αθλητισμό.
Και το τρέξιμο το κυριολεκτικό πλέον στα 10 χιλιόμετρα, που μου προσφέρει τη βιωματική εμπειρία, να βρεθώ κοντά στους δρομείς, να δω τους σταθμούς, να ζήσω τη διοργάνωση από μέσα. Γιατί μόνο τρέχοντας η ζωή γίνεται συναρπαστική.
