Τα τελευταία χρόνια έχω συμμετάσχει σε αμέτρητους αγώνες όλων των αποστάσεων και σε κάθε είδους τερέν στην Ελλάδα αλλά και σε διαφορετικές χώρες στο εξωτερικό. Έχω ζήσει όμορφες και δύσκολες στιγμές, έχω πονέσει, έχω χαρεί και έχω συγκινηθεί πολλές φορές. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό που έζησα στο φετινό Σπάρταθλον.
Ο αγώνας αυτός ήταν για εμένα ο μεγαλύτερος στόχος της χρονιάς για το 2026. Παρόλα αυτά όμως δεν ξεκίνησα τη στοχευμένη προετοιμασία μου μέχρι και τον Ιούλιο. Φυσικά ως τότε έκανα προπόνηση αλλά η προετοιμασία μου ήταν προσανατολισμένη σε ορεινούς αγώνες υπεραπόστασης. Συγκεκριμένα το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου έτρεξα στο Lavaredo Ultra trail 120ΚΜ στους Δολομίτες της Ιταλίας. Εκεί, κατά τη διάρκεια του αγώνα, μετά από μια πτώση, έπαθα ένα κάταγμα στο δάχτυλο του ποδιού, το οποίο με ανάγκασε να σταματήσω το τρέξιμο για δύο εβδομάδες.
Παρότι ήθελα να ξεκινήσω άμεσα προπονήσεις για το βασικό μου στόχο, ίσως αυτό το διάστημα που χρειάστηκε να μείνω εκτός, μου έκανε καλό. Διατήρησα τη φυσική μου κατάσταση καθώς και τη δύναμή μου με πολλές ώρες στο ποδήλατο και, όταν ο φυσικοθεραπευτής μου έδωσε το πράσινο φως, ξεκίνησα τις πιο στοχευμένες προπονήσεις, γύρω στα μέσα του Ιουλίου.
Για καλή μου τύχη, ούτε εγώ ούτε και η Βάσια είμαστε λάτρεις των καλοκαιρινών διακοπών στη θάλασσα. Έτσι, μιας και θα βρισκόμασταν στην Αθήνα, αφιέρωσα το φετινό καλοκαίρι μου αποκλειστικά στην προετοιμασία για το Σπάρταθλον.
Μου αρέσει πολύ το τρέξιμο. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία που με κουράζει ψυχολογικά και ειδικά κατά τη διάρκεια αυτής της προετοιμασίας είχα τόσο μεγάλο κίνητρο που καμία προπόνηση δεν έγινε με το ζόρι. Για δύο μήνες περίπου ο εβδομαδιαίος χιλιομετρικός όγκος μου κυμάνθηκε από 230-270ΚΜ, ενώ παράλληλα έκανα προπονήσεις στο ποδήλατο και στο γυμναστήριο, φτάνοντας μέχρι και τις 40 ώρες προπόνησης τη βδομάδα.
Παρά τις ατελείωτες ώρες προετοιμασίας, ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά έτοιμος για τον επερχόμενο αγώνα. Στο μυαλό μου κυριαρχούσαν ταυτόχρονα δύο σκέψεις. Η πρώτη ήταν πως είμαι έτοιμος για όλα και η δεύτερη πως δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μπορέσω να τρέξω 246 χιλιόμετρα συνεχόμενα και να φτάσω στη Σπάρτη.
Η προετοιμασία τελείωσε, φορμαρίστηκα και η μέρα που θα ανακάλυπτα ποια από τις δύο σκέψεις ήταν πραγματική, είχε επιτέλους φτάσει!
Ξεκινήσαμε ένα βροχερό πρωινό Σαββάτου κάτω από την Ακρόπολη σε μια ημέρα που όλα έδειχναν ότι θα ήταν πολύ δύσκολη λόγω της βροχής, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει και σύμφωνα με την πρόγνωση θα συνέχιζε μέχρι και τον τερματισμό στη Σπάρτη. Τίποτα όμως δεν σταμάτησε τους δρομείς που ήταν μαζεμένοι εκεί, στην εκκίνηση, σαν να μην τρέχει τίποτα, έτοιμοι για όλα!
3… 2… 1… Φύγαμε!
Το ταξίδι για τη Σπάρτη ξεκίνησε και ο ενθουσιασμός όλων ήταν μεγάλος. Ο αγώνας αυτός είναι σουρεάλ θα έλεγε κανείς. Ξεκινώντας αυτό το επικό ταξίδι προς τη Σπάρτη πάνω στο πλακόστρωτο στην Αεροπαγίτου, η σκέψη σου ταξιδεύει στην Αρχαία Ελλάδα και τον Φειδιππίδη. Πολύ γρήγορα όμως, βγαίνοντας στην Πειραιώς προσγειώνεσαι στη σύγχρονη πραγματικότητα μιας και οι ήχοι από το χειροκρότημα που ακούγονταν στην εκκίνηση αντικαθίστανται από κόρνες και βρισιές αγανακτισμένων οδηγών επειδή έχει κλείσει ο δρόμος για να περάσουμε εμείς οι δρομείς.
Στη συνέχεια, τρέχαμε σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας στην προσπάθειά μας να απομακρυνθούμε από αυτήν, με αυτοκίνητα, φορτηγά και νταλίκες να περνάνε από δίπλα μας και σε συνδυασμό με τη βροχή να μας κάνουν μούσκεμα. Κάθε τόσο ένας σταθμός ανεφοδιασμού γεμάτος ενθουσιώδεις εθελοντές μας υπενθύμιζε πως δεν τρέχουμε μόνοι μας στους κεντρικούς άξονες της πόλης αλλά βρισκόμαστε μέσα σε αυτόν τον επικό αγώνα.
Όσο απομακρυνόμαστε από την Αθήνα η κατάσταση γίνεται όλο και καλύτερη και κυριαρχεί η ηρεμία την οποία χρειαζόμαστε ώστε να συγκεντρωθούμε στον πραγματικό μας στόχο.
Στο 43ο χιλιόμετρο, στα Μέγαρα ήταν η πρώτη φορά που συνάντησα το πλήρωμά μου και ανεφοδιάστηκα ώστε να συνεχίσω μέχρι την Κόρινθο, τη δεύτερη φορά που θα μπορούσα να δεχθώ την υποστήριξή τους. Ο Γρηγόρης, η Βάσια, ο μπαμπάς της, ο Μιχάλης και η μητέρα μου ήταν εκεί έτοιμοι να με βοηθήσουν σε οτιδήποτε χρειαζόμουν.
Ανεφοδιάστηκα λοιπόν και συνέχισα τον δρόμο μου. Από το σημείο αυτό και μέχρι τον επόμενο κεντρικό σταθμό στην Κόρινθο, η βροχή έγινε πολύ έντονη και σε συνδυασμό με τον αέρα έκαναν την κατάσταση αρκετά δύσκολη. Εκεί μπήκαν στο μυαλό μου οι σκέψεις πως σήμερα ίσως να μην καταφέρουμε όλοι μας να τερματίσουμε μιας και η πρόγνωση έδειχνε πως όσο πέρναγε η μέρα, ο καιρός θα χειροτέρευε. Για καλή μας τύχη αυτό δεν συνέβη και ο αγώνας εξελίχθηκε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι έδειχνε στην αρχή.
Μετά από 80 χιλιόμετρα τρέχοντας βρεγμένος, έφτασα στην Κόρινθο νιώθοντας πως θα αρρωστήσω. Εκεί άλλαξα ρούχα και έβαλα αδιάβροχο ώστε να ζεσταθώ και να νιώσω καλύτερα. Μετά από μερικά χιλιόμετρα όμως, η βροχή ευτυχώς σταμάτησε και οι συνθήκες έγιναν ιδανικές για τρέξιμο. Έτσι, την επόμενη φορά που συνάντησα το πλήρωμά μου, άλλαξα ρούχα ξανά – για τελευταία φορά και συνέχισα την πορεία μου με περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Χαμογελούσα σε όλη τη διαδρομή μιας και έβλεπα συνεχώς τους ανθρώπους μου και απολάμβανα τη διαδρομή γεμάτος ενθουσιασμό όσο άφηνα πίσω μου διαφορετικούς δήμους, πόλεις και χωριά. Από το 120ο χιλιόμετρο όμως, άρχισα να σκέφτομαι πως το χαμόγελο αυτό, δεν θα κρατήσει για πολύ μιας και το σώμα μου πονούσε ήδη αρκετά και έχοντας μπροστά μου 120 ακόμα δυσκολότερα χιλιόμετρα ήξερα πως ο πόνος αυτός θα ήταν πρωτόγνωρος και σίγουρα πολύ μεγάλος.
Παρ όλα αυτά, η θετική ενέργεια όλων των φίλων που ήρθαν για εμένα στη διαδρομή, δεν με άφησε να «πέσω» ψυχολογικά ούτε λεπτό! Συνέχιζα να τρέχω χαμογελώντας κάθε φορά που συναντούσα κάποιον και όσο περνούσαν τα χιλιόμετρα, αυτά τα συναισθήματα γίνονταν όλο και πιο δυνατά. Οι ώρες περνούσαν και η μέρα έδωσε τη θέση της σε μια μαγική βραδιά. Το καπέλο μου αντικαταστάθηκε από τον φακό κεφαλής αλλά τα πόδια συνέχιζαν να κάνουν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Βήμα-βήμα μετέφεραν το σώμα μου προς τον τελικό προορισμό.
Από το 200ό χιλιόμετρο και μετά ένιωθα πόνους στο σώμα μου τους οποίους δεν έχω βιώσει ξανά. Συνέχιζα να τρέχω ασταμάτητα αλλά είχα αρχίσει να πιστεύω πως κάνω σοβαρή ζημιά στο σώμα μου και μετά από αυτή την υπερπροσπάθεια, μπορεί να μην μπορέσω να ξανατρέξω ποτέ και πως το σώμα μου ίσως δεν μπορέσει να επανέλθει ξανά. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Ήταν τρομακτική η σκέψη αλλά δεν με σταμάτησε, συνέχισα να πιέζομαι όσο περισσότερο μπορούσα μέχρι το τέλος μιας και έλεγα στον εαυτό μου πως αν αυτό είναι το τελευταίο τρέξιμο της ζωής μου, ας το κάνω όσο καλύτερα μπορώ!
Σε πολλά σημεία ήθελα να σταματήσω και να περπατήσω αλλά όσο έβλεπα πως τα πόδια μπορούν και συνεχίζουν να τρέχουν, ήξερα πως η δικαιολογία της κούρασης από μόνη της δεν ήταν αρκετή ώστε να τα παρατήσω. Ένιωθα πως ήμουν έτοιμος να λιποθυμήσω από την κούραση και σε μια άκρη του μυαλού μου ήλπιζα κάτι τέτοιο να συμβεί, ώστε να σταματήσει η καταπόνηση. Συνέχιζα όμως να τρέχω από σταθμό σε σταθμό και κάθε φορά που έβλεπα τους αγαπημένους μου ανθρώπους έπαιρνα δύναμη ώστε να συνεχίσω μέχρι τον επόμενο – μέχρι που τα φώτα της Σπάρτης άρχισαν να φαίνονται στον ορίζοντα. Εκεί ξεκίνησε η πιο επίπονη κατηφόρα αλλά ο ενθουσιασμός ήταν πολύ μεγάλος, ώστε να δώσω σημασία στα πόδια που υπέφεραν.
Βήμα βήμα και χιλιόμετρο χιλιόμετρο έφτασα στο άγαλμα του Λεωνίδα περιτριγυρισμένος από τους ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπούν, σε μια στιγμή μοναδική, κατακλυσμένος από συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια.
Ένας άνθρωπος τον οποίο εκτιμώ πάρα πολύ, μου είπε πρόσφατα μια θεωρία που έχει να κάνει με τη συναισθηματική ισορροπία και λέει το εξής. Όσα είναι τα αρνητικά συναισθήματα που μαζεύονται όλες αυτές τις ώρες, τόσα είναι και τα θετικά τα οποία λαμβάνεις μετέπειτα και πρόκειται για τη συναισθηματική ανταμοιβή του κόπου που έχεις καταβάλει όλο το προηγούμενο διάστημα. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Όσο περισσότερο παλέψεις για οτιδήποτε στη ζωή, τόσο μεγαλύτερη και η ικανοποίηση που θα πάρεις.
Αφού τερμάτισα, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη μιας και πρόκειται για ένα επίτευγμα το οποίο επιθυμούσα πάρα πολύ. Δούλεψα πολύ σκληρά για αυτό αλλά μέχρι τη στιγμή που ακούμπησα το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη δεν ήμουν σίγουρος ότι το όνειρο θα πραγματοποιηθεί. Ήταν μια εμπειρία την οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ και νιώθω πραγματικά ευγνώμων που την έζησα.
Μου πήρε πολλές μέρες να συνειδητοποιήσω τι έκανα και να το χωνέψω. Είναι απίστευτο για πόσα πράγματα είναι ικανό το ανθρώπινο σώμα και πως κάποια επιτεύγματα που φαντάζουν εξωπραγματικά, μπορεί τελικά να τα καταφέρει ο καθένας από εμάς, αρκεί να το βάλει στόχο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους ήταν και συνεχίζουν να είναι εκεί για εμένα. Τη Βάσια που όχι απλά ανέχεται τις τρέλες μου, αλλά με εμψυχώνει ώστε να συνεχίζω και να στοχεύω ακόμα πιο ψηλά. Τη μητέρα μου, που κατανοεί πως ο χρόνος μου είναι περιορισμένος λόγω του φορτωμένου προγράμματός μου. Τον Γρηγόρη Αποστολίδη που εκτός από χορηγός, έχοντας αναλάβει εξ ολοκλήρου την τροφοδοσία μου με τα προϊόντα της ΝΑΑΚ, ήταν ήταν δίπλα μου σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ξενυχτώντας μαζί μου, αλλά πάνω απ’ όλα είναι πλέον ένας αγαπημένος φίλος. Τον Μιχάλη Αναγνώστου που ήταν εκεί από την εκκίνηση μέχρι και τον τερματισμό και δεν με έχασε από τα μάτια του ούτε μια φορά. Τον πατέρα της Βάσιας που ξύπνησε από το χάραμα για να πάμε παρέα στην εκκίνηση και ξενύχτησε μαζί μου μέχρι να με δει να τερματίζω. Όλους τους φίλους μου, τον Φίλιππο, τη Χριστίνα, τον Γιώργο, τον Μιχάλη, τον Βαγγέλη και τον Νίκο που θυσίασαν το Σαββατοκύριακό τους και τον ύπνο τους για εμένα και έφτασαν μαζί μου μέχρι τη Σπάρτη καθώς και όλους τους υπόλοιπους φίλους που ήρθαν σε διαφορετικά σημεία της διαδρομής για να με εμψυχώσουν! Τέλος, όλους τους συνεργάτες μου, χάρη στους οποίους κατάφερα να φτάσω μέχρι την εκκίνηση υγιής: τον Νάσο και το κέντρο φυσικοθεραπείας Physioathens, την Hypersports για όλο τον ΗΟΚΑ εξοπλισμό, την COROS και όλη την ομάδα της Amino Animo και Physis Laboratory.
Να είμαστε υγιείς, και του χρόνου θα είμαστε πάλι εκεί! Όλοι μαζί όπως τώρα μιας και πρόκειται για ομαδική προσπάθεια!
