του Λευθέρη Πλακίδα
Powered by Ηλεκτρομηχανική GAS
Μία έκτη θέση δεν είναι τόσο ζόρικη, όσο μία τέταρτη. Όταν έχεις πάρει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν έχεις βγει πρώτος, όλα τα υπόλοιπα σου φαίνονται λίγα. Ευτυχώς όμως ο 27χρονος Στέφανος Ντούσκος, ξέρει από προσπάθεια και θέσεις. Είναι πολλά χρόνια με τα κουπιά στα χέρια. Τη λίμνη Ιωαννίνων την έχει δει όλες τις εποχές, όλες τις ώρες, όλες τις στιγμές της.
Ακόμη και στις προπονήσεις, ειδικά μάλλον σε αυτές, ξέρει πότε είναι όλα καλά. Πότε μπορεί να πιέσει, να κάνει το κάτι παραπάνω. Ακόμη και αν δε χρειάζεται. Οι κουπιές στην ησυχία της λίμνης είναι το δικό του σάουντρακ.
Σήμερα στον αγώνα του είχε να παλέψει με τους υπόλοιπους κωπηλάτες στο μόνο σκιφ, αλλά και με τον εαυτό του.
Δεν είναι εύκολο να πιέσεις, να προσπαθείς να κάνεις τακτική, για να είσαι ανταγωνιστικός. Κάνουν και οι άλλοι. Δεν είναι απλό να υπολογίζεις τον άνεμο, να είναι κάποιες φορές ευνοικός και άλλες όχι. Για τον Στέφανο Ντούσκο που είναι σχετικά ελαφρύς, ο άνεμος μπορεί να είναι καθοριστικός για να κερδίσει, αλλά και κρίσιμος για να μη μπορέσει να φτάσει στο στόχο του.
Μία έκτη θέση δεν πανηγυρίζεται ποτέ από κανέναν. Ποιος γυρνάει στους φίλους του και τους λέει βγήκα έκτος.
Σίγουρα όλοι οι αθλητές λένε ήμουν και εγώ εκεί. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλλά αν δεν πάρεις μετάλλιο, οι άλλες θέσεις είναι θέσεις που λειτουργούν για την επόμενη μέρα, την επόμενη διοργάνωση.
Η επιλογή του να κυνηγήσει τον Γερμανό κωπηλάτη είχε ρίσκο. Δε μπόρεσε να κρατηθεί κοντά του και μετά «έσκασε» και σωματικά και ψυχολογικά. Αλλά έτσι συμβαίνει στον υψηλό πρωταθλητισμό. Αυτές είναι επιλογές που βγαίνουν και το γιορτάζεις ή δεν αποδίδουν αλλά δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Έχει συμβεί.
Για κάθε διάκριση που πετυχαίνει κάποιος υπάρχουν πολλές τέτοιες στιγμές. Που έχουν γίνει και που θα συμβούν και στο μέλλον.
Πάντα στον αθλητισμό οι καλές στιγμές είναι λιγότερες. Για αυτές τις λίγες όμως όλοι παλεύουν
