του Λευθέρη Πλακίδα
Powered by Ηλεκτρομηχανική GAS
Η εικόνα των παικτών στα ομαδικά παιχνίδια ή των αθλητών και αθλητριών στα ατομικά που μετά τη λήξη του αγώνα πλησιάζουν τον αντίπαλο και τον αγκαλιάζουν δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο το σεβασμό στη νίκη και στην προσπάθεια του άλλου, είναι από τις καλύτερες στιγμές στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι αυτό για το οποίο ο αθλητισμός είναι μία έκφραση θετική και μία νότα αισιοδοξίας, ειδικά στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Με πολέμους, αντιπαλότητες, εχθροπραξίες παντού.
Δεν είναι κάτι που είναι σημερινό. Από την αρχαιότητα συνέβαινε και στη σύγχρονη εποχή είχαμε αυτές τις εικόνες. Απλά σήμερα με την αύξηση της δύναμης της επικοινωνίας και της εικόνας, όλα αυτά έρχονται πιο κοντά μας και σε πολύ μεγαλύτερο κοινό.
Δίνουν την ευκαιρία για θετικά παραδείγματα και για μία αίσθηση κοινής ζωής που είναι βασικός τόπος.
Όταν οι παίκτες μετά από αρκετή ώρα που μέσα στον αγώνα συγκρούονται και πολλές φορές χτυπιούνται (όταν είναι μέρος του παιχνιδιού), όταν αυτό ολοκληρώνεται αφήνουν πίσω τους την ένταση και δίνουν τα χέρια στον αντίπαλο.
Θυμίζουν οι αγώνες των ομαδικών παιχνιδιών ένα είδος πολέμου με στόχο τη νίκη, αλλά χωρίς να υπάρχει η αιματοχυσία και η απώλεια. Έχει ενδιαφέρον που και στη φρασεολογία χρησιμοποιούν οι προπονητές και ο κόσμος ανάλογες εκφράσεις όπως «να τους συντρίψουμε», «να τους εξοντώσουμε», «να τους πιέσουμε», «να τους κατατροπώσουμε». Αλλά μετά περνάνε ο ένας δίπλα στον άλλον και κάνουν αυτήν την αγκαλιά που ακόμη και αν είναι για λόγους ευγένειας, είναι πολύ καλό μήνυμα για όλους.
Το παιχνίδι και ο αγώνας είναι μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Όταν τελειώνει όλα παίρνουν τη διάσταση που έχουν. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο.
Γιατί η ζωή δεν αντέχεται χωρίς παιχνίδι, αλλά δεν χρειάζεται να συνδέεται με τη βία και το φανατισμό
