Το Νο 1 Περιοδικό για τον Ελληνικό Στίβο

Έλλη Αναγνώστου – Τρέχω με την ψυχή μου

Το πριν: ένα χρόνο νωρίτερα, πανευτυχής που τερμάτισα τα 10 χιλιόμετρα σε 1:00:10 και περιμένοντας τους μαραθωνοδρόμους φίλους μου να τερματίσουν για να το γιορτάσουμε όλοι μαζί, χάζευα και επευφημούσα όλους όσους πλησίαζαν στον τερματισμό και δεν είχε περάσει στιγμή από το μυαλό μου ότι θα μπορούσα ποτέ να βρεθώ στη θέση τους. Συγκίνηση και θαυμασμός με κατέκλυσαν, αλλά ποτέ η σκέψη να δοκιμάσω αυτόν τον άθλο. Ο μαραθώνιος αποτελεί υπέρβαση, αλλά δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρήσω τόσο το σώμα μου. Μόνο μετά την άνοιξη και αφού είχα τρέξει σε δύο ημιμαραθωνίους άρχισα να πιστεύω πως είναι εφικτό και άφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί από μία φίλη μου που θεωρούσε δεδομένο πως μετά από αυτήν την προπόνηση, μπορούμε να τρέξουμε ολόκληρο τον μαραθώνιο. Το πίστεψα, κι αυτό ήταν η αρχή των πάντων…

Κατά τη διάρκεια: Ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, αλληλεγγύη μεταξύ των αθλητών, κόσμος στο δρόμο λίγος, αφού οι καιρικές συνθήκες ήταν αντίξοες. Εγώ έτρεχα με παρέα, το οποίο είναι φανταστικό, γιατί ξεχνιέσαι και ο χρόνος κυλάει πιο εύκολα. Χιλιάδες άνθρωποι τρέχουν, ο καθένας για τους λόγους του, μέσα στο κρύο, δαρμένοι από τον αέρα. Όλοι παλεύουν. Εγώ είχα να παλέψω με κάτι ακόμα: τη δυσπεψία, η οποία ήρθε και με βρήκε στο 15ο χιλιόμετρο και με δυσκόλεψε έως το τέλος στην τροφοδοσία μου. Οι στάσεις αυξήθηκαν, και πάντα η επανεκκίνηση ήταν δύσκολη. Νιώθω ότι πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους με τρέχαμε μαζί και δε με άφησαν να νιώσω ούτε μία στιγμή ότι δε μπορώ να τερματίσω, αν και από μέσα μου, μου πέρασε η σκέψη μία δύο φορές να εγκαταλείψω. Με κράτησε στον αγώνα η άλλη σκέψη, οι φίλοι μου που με περίμεναν σε διάφορα σημεία στα τελευταία χιλιόμετρα. Το κίνητρο να τους δω στάθηκε πιο ισχυρό από οποιαδήποτε αμφιβολία και η αντάμωση μαζί τους μου έδωσε τεράστια δύναμη!

Το μετά: όλη η ταλαιπωρία, η αγωνία, ως δια μαγείας, ξεχνιούνται όταν κανείς μπαίνει στο Καλλιμάρμαρο. Η Ηρώδου Αττικού μου φάνηκε τεράστια…Ο κόσμος και η ένταση της στιγμής δε με εμπόδισαν να ακούσω και να δω τα γνώριμα πρόσωπα στην είσοδο του Καλλιμάρμαρου. Τα τελευταία μέτρα μέσα στο στάδιο είναι συγκλονιστικά, επιβραβεύουν την προσπάθεια. Είμαι το δίχως άλλο πολύ τυχερή, γιατί τερμάτισα χέρι-χέρι με δύο από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα στη ζωή μου. Την εθελόντρια που μου πέρασε το μετάλλιο στο λαιμό ήθελα να την αγκαλιάσω και να τη φιλήσω. Τερματίζοντας έναν μαραθώνιο, νιώθεις ότι πλέον μπορείς να καταφέρεις και ό,τι άλλο θέσεις ως στόχο. Δε μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα όσο ήθελα τον αγώνα αυτό, λόγω των προβλημάτων που προέκυψαν και με πότισαν με αγωνία. Αν δεν είχα προετοιμαστεί σωστά και δεν είχα αφιερώσει χρόνο και ενέργεια στις προπονήσεις, ίσως και να μην έφτανα στον τερματισμό. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά όμως είναι ότι σίγουρα θα το ξαναέκανα!

Δείτε Επίσης

Αυτό που μου αρέσει, κάπως, στο τρέξιμο

του Δημήτρη Τζεφαλή Αυτό που μου αρέσει, κάπως, στο τρέξιμο είναι ότι δε χρειάζεται να εξηγήσω και να πείσω κανέναν πόσο όμορφο είναι! Αν το δοκιμάσεις συστηματικά για τρεις βδομάδες μπορείς να αντιληφθείς τη μαγική επίδραση πάνω σου! Αυτό που μου αρέσει, επίσης, στο τρέξιμο είναι ότι στη διάρκειά του μου έρχονται οι καλύτερες ιδέες! […]

ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΤΟ 2020 με το Athletics Magazine

Το ημερολόγιο του δρομέα. Για μία χρονιά που θέλει πολύ τρέξιμο. Είναι σαν ταινία το 2020. Διπλά όλα. Με τη ζωή μας να γίνεται καλύτερη τρέχοντας. Όλη η ομάδα του Athletics magazine συνεργάστηκε για το υπέροχο αυτό αποτέλεσμα. Με φωτογραφίες του Άγγελου Ζυμάρα, του Νίκου Καρανικόλα και του Νάσου Τριανταφύλλου. Με κείμενα του αθλητή προπονητή […]